|
||
Klinkende recensies van de zomertournee 2001. Volkskrant, Algemeen Dagblad, Brabants Dagblad, Nieuwsblad van het Noorden Uit: Wij Poppenspelers No Problem: het geheime leven der dingen door Feike Boschma "Het spel gaat je meenemen. Is het zo, wat
je ziet? Of denk je dat zelf maar en voeg je die gedachten zelf aan het
beeld toe? Je kunt dat in ieder geval niet meer onderscheiden. De
beelden volgen elkaar snel op, niet overhaast maar laten weinig tijd
voor beschouwing. "Voor liefhebbers van sprookjesachtige vondsten. In een piepklein decor komt een hele wereld tot leven met behulp van nagelborsteltjes, een gereedschapskist die verandert in een morsige huurkazerne, dansende nijptangen en videobeelden. Wie viel voor het bekroonde De Grote Oorlog van Hotel Modern of een van de eerdere miniatuurvoorstellingen als Eiland van Tamtam zal ook zeker aan No Problem! veel plezier beleven. Gérard Schiphorst en Marije van der Sande, de drijvende krachten achter Tamtam worden in buitenlandse recensies gerekend tot de avant-garde van het Europese visuele theater. Tamtam is tegenwoordig meer in het buitenland dan in Nederland te zien, maar nu is het gezelschap terug in eigen land met een grootse 'kleine' voorstelling: No Problem!." Grenzeloze fantasie in klein
vierkant Het publiek nam donderdagavond zelf plaats achter de gordijnen, op het podium van het theater ‘t Voorhuys. Alle stoelen die klaar staan zijn bezet. Er klinkt uitnodigende muziek, als op een plein in hartje Amsterdam. Maar als het aardeduister wordt en stil, stijgt de spanning. Op een scherm flitsen beelden, begeleid door verspringende muziek, het voert naar een andere dimensie. Het was als wakker worden in een droom, daar op het podium. Klusjesmannen en vrouwen uit de polder hadden zich verdwaasd in de ogen gewreven, alsof in deze droomwereld hun handige gereedschappen een eigen leven gaan leiden. Een gereedschapskist staat open als een boek, of is het een accordeon waarvan de toetsen licht gaan geven, of is het een flat met verlichte ramen en portalen. Poëzie van beelden. Veranderend perspectief geeft nieuwe gezichtspunten, de borstel schuift voorbij als een rups. Humor en absurditeit wisselen elkaar af, als in een wereld van tovenaarsleerlingen. Een toch vrij lomp gereedschap als een nijptang, blijkt ontroerend lichtvoetig te dansen. Het is dan ook onvermijdelijk dat iedereen die dit gezien heeft de volgende dag de keukenrasp anders ter hand neemt. En het verwonderde ook niemand als podium meegevoerd te worden in het ruimteschip naar utopia. Theater, beeld, materiaal, muziek alles gezien vanuit de objecten, wordt verrassend gehanteerd doot Tam Tam. Gérard Schiphorst en Marije van der Sande traden met hun groep vooral op buitenlandse festivals op. Het was een belevenis de grenzeloze fantasie in die kleine vierkante poppenkastdoos op het Emmeloordse podium te ervaren. en verder: TAMTAM slaat vermakelijk alarm voor revolutie huisraad. Gelders dagblad 14-02-2000 De vrees dat computers nog eens de macht overnemen is ons door technici min of meer uit het hoofd gepraat, maar niemand heeft ooit stilgestaan bij een mogelijk veel groter gevaar. Namelijk dat minder intelligente gebruiksvoorwerpen een eigen leven gaan leiden en een revolutie ontketenen. Dan nog maar liever slimme computers de baas, zou je zeggen. Het gevaar is onderkend door objektentheater TAMTAM uit Olst. TAMTAM gaat wereldwijd alarm slaan. Van Deventer tot (voor rekening van de recensent,TT.) op de wereldtentoonstelling in Hannover en festivals in de Verenigde Staten, met de voorstelling No Problem! or the secret life of objects. Overigens stelt de titel wel enigszins gerust: geen probleem! De schuld- vraag over de moeilijkheden die objecten als elektrische keukenmessen, kurketrekkers, waterpomptangen kunnen veroorzaken ligt in wezen dan ook niet bij het huisraad maar bij de makers ervan. De voorstelling begint niet voor niets in oudtestamentische trant met de tekst: god schiep de mens, en de mens schiep objekten. Zo ligt het. De ellende begint meteen al in de openingsscène als de enige boom die op een heuvel staat wordt omgezaagd en van het hout een ves- tingstadje wordt gebouwd. Mensenwerk Waar vraagt een vestingstadje om? Precies: om in de as te worden gelegd. Allemaal mensenwerk, ook het vervolgens op de zelfde plek bouwen van een nog veel grotere stad met wolkenkrabbers. De stad, zo stelt TAMTAM, is de gereedschapskist van de mens. Prompt wordt een gereedschapskist op haar kant gezet en is die, met wat lichtjes erin en een speelgoedautootje dat er voor rijdt, een flatgebouw. Met buizen, bekertjes een dansend kubusje en nog veel meer prullaria, maar ook met videobeelden prikkelt TAMTAM ruim een uur lang de ver- beeldingskracht van de toeschouwer. Dramatische ingrediënten daarbij zijn humor, een tikkeltje sentiment en subtiele filosofietjes over de mens die met al zijn materiaal immer fnui- kend onhandig omgaat." Gelders Dagblad "TAMTAM maakt wonderlijke produkties waarin objekten een eigen leven leiden. Ooit een ballet van drie nijptangen gezien? TAMTAM maakt het mogelijk." Deventer Dagblad TAMTAM laat beeldende kunst
bewegen "Wo menschen aufeinander losgehen bleiben die Objekte unter sich- hat sich die Gruppe TAMTAM aus den Niederlände gedacht und die (R)evolution den Dinge in der Guckastenbühne der Tafelhalle uraufgeführt. Erzählt wird "The secret life of objects" als gekonnte Spielerei mit tanzenden Beißzangen, einem Werkzeugkasten, der sich als Mietskaserne entpuppt, Plastikrohren beim Disco-Tanzen in den katakomben der U-Bahn oder dem Aufmarsch der Köchenreiben gegen die Versklavung durch den Menschheit. Der hübscherdachten Aufstand der Gerätschaften "erzählen" die TAMTAM-akteure mittels Video auf einem Bildschirm, der auch als Vorhang bei den Umbaupausen dient. Eine humorvolle Theater-Performance die strotz vor Ideen." Nürnberger Nachrichten" Niet alleen poppen komen in het internationale Festival Images tot leven. Ook alledaags gereedschap grijpt naar de macht in de voorstelling No Problem van Objektentheater TAMTAM. De heerschappij der dingen speelt zich af in een miniatuurtheater Waarachter een inventief atelier van high- en lowtech schuilgaat. Een timmerkist klapt uit tot flat met lichtjes, nijptangen gedragen zich als ballerina's en pannen en raspen ontketenen een revolutie. De voorstelling is nog lang niet af (oktober 98)- de titel No Problem keerde zich tegen de voorbereidingen-, dus mocht het publiek ter vervanging achter de schermen kijken van dit fantasievolle theater. De chaos aan draadjes, tangen en rommel maakte duidelijk dat de echte veldslag met 'dingen' daar werd geleverd " Volkskrant |
